Купить силовой тренажер. b8e5d7cd Сколько стоит аренда вышки.

Саченко Борис - Не, Не Ўсё Роўна (На Белорусском Языке)



Барыс Сачанка
Не, не ўсё роўна
З тых дзён, як помню сябе, помню i свайго дзеда. Жыў ён у адным з намi
доме, праз сенцы, i што ён жыве, я пачаў прыкмячаць вельмi рана, бадай тады,
як адчуў, што акрамя кароткага светлага дня i доўгай цёмнай ночы ёсць яшчэ i
людзi - мацi, бацька, брат, - тыя, хто гатовы ў любую хвiлiну зрабiць усё, што
толькi я пажадаю. Пазней, калi падрос i ўжо без старонняй помачы мог сам
выходзiць на падворак, пра дзеда я даведаўся больш. Я ўжо, да прыкладу,
разумеў, што дзед мяне не любiць i, ёсць на тое прычына цi няма, лае: то яму
здаеца, што я добра не абабiў ног i на валёнках нясу ў сенцы цэлы воз снегу,
то ўбачыць, што я не так, як трэба, зачынiў дзверы i напусцiў холаду, то
выдумае нешта яшчэ.
Я ўжо не толькi гэта разумеў, але i стараўся быць як мага далей ад дзеда,
каб неспадзеўкi не трапiць на яго вялiкiя i круглыя, як у ката, вочы, бо
ведаў, што ён будзе зноў сварыцца, а я не хацеў чуць яго крыку, не хацеў ад
бездапаможнасцi i крыўды плакаць. Гуляючы ў хаце цi на двары, я мiж тым,
незаўважна нават для самога сябе, усё часцей i часцей пачаў думаць пра дзеда:
чаму ён такi нялюдскi, злы, чаму нiколi не возьме, як, скажам, тата цi мама,
мяне на рукi, не раскажа казку, а толькi тое i робiць, што крычыць,
сварыцца...
I ўжо зусiм добра помню, як аднойчы папрасiлi нас - мяне i майго
старэйшага брата Саўку - занесцi дзеду есцi: ён вартаваў тады за поплавам
калгасныя гароды. Iшлi мы да яго, як падалося мне, страшэнна доўга, цэлую
вечнасць - спачатку па мяккай, пыльнай i гарачай, бы прысак, палявой дарозе
ўзбоч доўгенькiх загончыкаў бульбы, ячменю, жыта, проса, потым збочылi на
торную зыбкую сцяжынку, якая вывела нас на чысты шырокi луг, што аж стракацеў
ад красак - жоўтых, чырвоных, белых, блакiтных... Паволi, як бы нешта
выглядаючы, над кветкамi кружылi стракозкi, матылi, пырхалi, час ад часу
iмклiва падаючы ў траву, маленькiя, шустрыя лугавыя птушачкi-падшопнiкi. А ў
небе высока-высока, раскiнуўшы на ўвесь мах крылы, плаваў вялiзны шэры коршак
- калi ён пралятаў блiзка над намi, па аксамiтна-зялёнай траве, што набягала
хвалямi i аж угiналася ад ветру, слiзгаў чорны, як крыж, цень.
Лугам мы дайшлi да нешырокай балотнай канаўкi, што ўся, з берагамi,
заплыла цiнай, багавiннем, раскай, зарасла асакою i рагазой, - толькi ў адным
месцы, на завароце, дзе быў брод, фiялетава блiшчала, як люстра, круглая
лужына ржавай, запляснелай вады. Па гнуткiх бярозавых кладках, спярша Саўка, а
потым ужо i я, мы перабралiся на другi бераг i адразу ж апынулiся ў змрочнай
засенi алешнiку i лазы. Абвiтыя хмелем, галiнкi i лiсце сплялiся над галавою
так густа, што праз iх не магло прабiцца сонца. Тут не было той духаты, што
панавала там, на полi, але не было i таго халадку, што быў на лузе: была
сырая, парная i гняткая цяплынь. Больш за ўсё ў зараснiку мяне ўразiлi птушкi
- iх было так многа, што за iмi проста не ўсачыць - разбягалiся вочы. Птушкi
пераскаквалi, пераляталi з галiнкi на галiнку, цiўкалi, чэкалi, пiшчалi,
сакаталi, i нейкi час я iшоў, аглушаны iхнiмi галасамi, не чуючы нават таго,
што казаў мне Саўка - глядзi пiльней пад ногi, бо, ратуй божа, наступiш на
гадзюку, укусiць...
Кусты скончылiся, пачалося зноў поле, вялiкае, зялёнае; на iм, нiбы
нязменныя, адвечныя вартавыя, журботна i адзiнока то тут, то там каржакавацелi
на ўзмежках галлiстыя грушы-дзiчкi. Пад адной з iх, той, што стаяла як бы
пасярэдзiне поля i ледзь не слалася бушным голлем па зямлi, капою сена ляпiўся
да невысокаг



Назад